Moja dupa

Sebastian z niedowierzaniem spojrzał na znalezisko Finniego. W swoim życiu widział już wiele rzeczy, ale to małe, śpiące coś sprawiało, że serce zaczynało mu szybciej bić. Bowiem na schodach posiadłości leżała dziewczyna, drobnej budowy i raczej przeciętnej urody ale za to posiadała dwie cechy, które w oczach demona nadawały jej wygląd bogini : kocie uszy i ogon.

– Nie możemy jej tak zostawić – stwierdził po chwili zastanowienia – to swiadczyłoby o naszym okrucieństwie. Poza tym jestem przekonany, że Ciel-san ucieszy się z kogoś nowego w służbie.

Finny podrapał się po głowie i rozdziawił usta.

– Sebastian-san – zaczął z nutką wahania w głosie – czy ty naprawdę zamierzasz ją tak po prostu wziąść ?

Lokaj westchnął jedynie, zupełnie jakby rozmawiał z kimś, komu brakuje inteligencji po czym delikatnie podniósł dziewczynę. Ta nawet nie drgnęła, była całkowicie nieprzytomna.

– A czemu nie ? – uśmiechnął się leciutko – Może być zabawnie.

***

Mariko poczuła przyjemne ciepło i otworzyła oczy. Pierwszą rzeczą, jaką ujrzała był kominek, większy niż wszystkie, które do tej pory widziała. Następnie dotarło do niej, że leży na dywanie przed tymże kominkiem w dość dziwnym stroju. Dziewczyna podniosła się szybko i rozejrzała po pomieszczeniu. Był to wielki pokój, sądząc po długim stole, zastawionym do kolacji, znajdowała się w jadalni. Na ścianach wisiało sporo obrazów, a źródłem światła był kominek i porozstawiane gdzieniegdzie świece.

Sama Mariko miała na sobie strój francuskiej pokojówki, z jej zdaniem, zdecydowanie zbyt krótką spódniczką i zbyt obcisłą bluzką. Przez głowę przemknęło jej pytanie, kto mógł przebrać ją w to ubranie ale wolała się nad tym zbytnio nie zastanawiać.

Nagle prowadzące do jadalni drzwi otworzyły się i wszedł doń chłopak. Miał na oko dwanaście lat, lecz przy tym jego spojrzenie było niezwykle wyniosłe i czaił się w nim jakiś ból i gorycz. Zupełnie jakby ten malec przeżył więcej niż niejeden dorosły.

Posłał jej zimne spojrzenie po czym nie zwracając na nią dłużej uwagi usiadł przy stole. Zaraz za nim do pomieszczenia wkroczył mężczyzna. Był bardzo wysoki i szczupły, miał schludnie uczesane czarne włosy i oczy w ciemnym odcieniu czerwieni. Uśmiechnął się do niej po czym przystąpił do usługiwania młodemu paniczowi podczas kolacji. Mariko czuła się bardzo dziwnie stojąc z boku i obserwując to wszystko. W momencie, gdy miała już otworzyć usta i spytać, czy nie może jakoś pomóc, kątem oka dostrzegła wychylającą się zza drzwi dziewczynę, która silnie gestykulując starała się zwrócić jej uwagę.

Brunetka rozejrzała się jeszcze po pokoju po czym dyskretnie przemknęła w stronę drzwi. Gdy przekroczyła próg i wyszła na korytarz okazało się, że prócz dziwnej dziewczyny stoi tam jeszcze blondwłosy chłopak i mężczyzna, który najprawdopodbniej pełnił rolę kucharza w tym domu.

– W końcu się obudziłaś – oznajmił radośnie blondynek uśmiechając się szeroko – martwiliśmy się, że jesteś poważnie chora i chcieliśmy się tobą zaopiekować ale Sebastian nam zakaza. Kazał tylko Meirin przebrać się w suche ubranie, bo twoje było kompletnie przemoczone.

Gdy wypowiedział te słowa Mariko odetchnęła z ulgą. Przynajmniej wiedziała, że żaden zboczeniec nie dobierał się do niej pod pretekstem przebrania biednej, wycieńczonej dziewczyny.

– A właściwie – zaczęła niepewnie brunetka – to co to za miejsce i kim wy jesteście ?

– My – pokojówka o imieniu Meirin zaczęła niepewnie – my ty pracujemy. I wygląda na to, że ty też będziesz. Przynajmniej tak powiedział Sebastian a on żadko kiedy się myli. Właściwie to kim jesteś ?

To pytanie zdziwiło dziewczynę, nagle bowiem uświadomiła sobie, że nie pamięta niczego, co miało miejsce przed przbudzeniem. Poczuła jak panika zaciska swoje dłonie na jej gardle.

– Ja – wyjąkała jedynie – ja nie wiem.

***

Mariko stała w kuchni przyglądając się niezwykle pięknemu serwisowi do herbaty, wykonanemu z najlepszej porcelany. Namalowane na filiżankach i czajniczku kwiaty wyglądały jakby miały za chwilę naprawdę rozkwitnąć i wypełnić pomieszczenie cudownym zapachem.

Coś wyrwało ją z zamyślenia, miała wrażenie, że ktoś wbija w nią wzrok. Poczuła jak ciarki przechodzą ją po plecach. Odwróciła się i dostrzegła siedzącego przy stole lokaja, który z dwuznacznym uśmiechem patrzył wprost na nią.

– Piękne, prawda ? – zapytał wstając i podchodząc do niej. Jego chód był niezwykle sprężysty i lekki. Poruszał się właściwie bezszelestnie. Położył dłoń na jej ramieniu, znajdował się niezwykle blisko. Tak blisko jak jeszcze żaden mężczyzna, w dodatku pochylił się, tak że jego wargi znajdowały się na wysokości jej ucha.

Mariko przygryzła wargi i drżącymi dłońmi odożyła jedną z cennych filiżanek na spodek. Rozległ się donośny brzęk.

– Ostrożnie – wyszeptał chwytając w swoją dłoń jej dłoń – jeszcze coś stłuczesz i będziesz musiała zapłacić. A obydwoje wiemy, że nie masz pieniędzy.

Dziewczyna zadrżała, on jednak puścił ją i odszedł w stronę zlewu. Jakby nigdy nic zaczął polerować szklankę.

– Zrób herbaty – rozkazał – Jestem pewien, że panicz z chęcią się napije. Znajdziesz ją w najwyższej szafce po prawej stronie.

Dziewczyna skrzywiła się ale ruszyła po herbatę. Zatrzymała się jednak w połowie drogi i spojrzała na lokaja :

– Nie sięgnę tam – zauważyła krzywiąc się – nie mogę spełnić twojej prośby.

On uśmiechnął się jedynie, zupełnie jakby czekał aż to powie.

– Może takim razie ci pomóc ? – zaproponował, przestając na chwilę polerować szklanki.

– Przydałoby się – odrzekła – A tak w ogóle, mógłbyś mi chociaż wyjaśnić gdzie jestem ? Albo kim jest ten rozpieszczony dzieciak, któremu usługiwałeś ?

Twarz lokaja nagle diametralnie zmieniła wyraz. Podszedł do niej przyciskając do ściany, a prawą ręką zagradzając drogę ucieczki. Spojrzał jej głębokow oczy, przez chwilę miała wrażenie, że jest w stanie zobaczyć jej duszę.

– Rozpieszczony powiadasz ? – wysyczał jej do ucha – I pewnie mu zazdrościsz. Pewnie chciałabyś żyć tak jak on, co ?

Mężczyzna chwycił jej podbródek, gdy chciała się odwrócić.

– Patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię – krzyknął, trzymając ją mocno – Jeśli chcesz, mogę ci dać takie życie jak on wiedzie. Ale najpierw będziesz musiała znieść wszystko co on zniósł.

Mężczyzna zaczął jeździć palcem po jej szyji.

– Widzę po tobie, że byś tego nie zniosła. Nawet pięciu minut. Ale skoro chcesz …

Dziewczyna spojrzała na niego wielkimi, przerażonymi oczami.

– Przepraszam – wykrzyczała – przepraszam, przepraszam !

– Za późno, żeby przepraszać – demon uśmiechnął się – nikt nie nauczył cię trzymac języka za zębami ?

W tym momencie do kuchni wbiegła Meirin. Sebastian odskoczył od Mariko niczym oparzony.

– Sebastian-san, potrzebujemy twojej pomocy !

Powiedziała spoglądając błagalnym wzrokiem, ten odpowiedział jej uśmiechem i zapewnił, że zaraz przyjdzie im pomóc.

– Nie martw się – rzucił w stronę wystraszonej Mariko – jeszcze skończę co zacząłem. Nauczę cię, że zawsze należy się mocno zastanowić, zanim się coś powie.